Hoofdstuk 1 (Recht) !!!

BELANGRIJKE FEITEN:

1 De invloed van de psychiatrie en de psychologie in onze rechtbanken heeft de eens zo sterke basis van het recht doen vervagen: het verschil tussen goed en kwaad.

2 De psychiatrische "ontoerekeningsvatbaarheidverklaring" en de afgeleiden hiervan hebben de meeste schade aangericht.

3 Psychiaters worden breed bekritiseerd als "getuigedeskundigen", omdat ze verklaringen afleggen, die in het belang zijn van hun cliënten.

4 De psychiatrie is niet in staat geweest om krankzinnigheid te genezen (ondanks de miljarden aan belastinggeld die erin gestoken zijn) en zou daarom niet geaccepteerd moeten worden als een autoriteit op dit gebied in onze rechtbanken.

Door het verwerpen van persoonlijke verantwoordelijkheid en het ontkennen van het concept van goed en kwaad, hebben de psychiatrie en de psychologie het rechtssysteem vervormd.

HOOFDSTUK EEN

De afbraak van wet en gezag

De bekende humorist Mark Twain (19e eeuw) merkte op: "Krankzinnigheid wint terrein op de wereld en de criminaliteit sterft uit... Als je vroeger een mens vermoordde, kón je krankzinnig zijn- maar als je nu een mens vermoordt, is dat het bewijs dat je gek bent." Ooit bestond het idee dat een persoon verantwoordelijk was voor zijn eigen acties. Dit is een idee dat, net als de dinosaurus, is verdwenen.

Neem de volgende zaak van de prominente advocaat T. Brook Howard uit Virginia, een heel alledaags scenario. Zijn cliënt gaf toe dat hij een 30-jarige vrouw had ontvoerd, haar 9 uur in gijzeling had gehouden en haar gedurende die tijd seksueel had misbruikt. Howard legde de jury met veel overtuiging uit, dat hetgeen het slachtoffer had ervaren, de ontvoering, de psychologische marteling en de herhaaldelijke verkrachtingen niet te verwijten waren aan zijn cliënt.

Een psychiatrische verklaring stelde dat zijn cliënt er niets aan kon doen; het was een "onweerstaanbare impuls". Gebaseerd op de groteske verklaring van de psychiater, werd de verkrachter vrijgesproken. Als criminelen, door dit soort vervorming van het rechtsbeginsel, kunnen ontsnappen aan de consequenties van hun daden, is het enige middel vernietigd dat de maatschappij heeft om zichzelf te beschermen.

Thomas Szasz is in zijn boek The Myth of Mental Illness pijnlijk duidelijk op dit punt: "De introductie van psychiatrische evaluaties in de toepassing van het strafrecht, bijvoorbeeld door het beroep op en de beoordeling van ontoerekeningsvatbaarheid of het beoordelen van de incompetentie om terecht te staan, enzovoort, vervalsten de wet en maakten de persoon in wiens belang ze worden toegepast tot slachtoffer."*10

Het beroep op ontoerekeningsvatbaarheid

Hoewel slechts in 2% van de zaken gepleit wordt voor "ontoerekeningsvatbaarheid", is het één van de zaken waar het meest over gedebatteerd wordt in het Amerikaanse en Engelse rechtssysteem. Professor Francis Allen zei hierover: "Het onderwerp criminele verantwoordelijkheid heeft meer aandacht en meer controverse teweeggebracht dan welke andere vraag dan ook in het strafrecht."*11

* Dr. Margaret Hagen, docent psychologie en recht aan de Boston University, zegt, dat het alleen maar lijkt dat slechts een laag percentage misdadigers zich beroept op ontoerekeningsvatbaarheid. "De statistieken kloppen als we alleen kijken naar de eenvoudige zaken waarbij 'ontoerekeningsvatbaarheid' werd vastgesteld. Maar het plaatje verandert drastisch als je het begrip 'verminderde geestelijke bekwaamheid' meetelt, dat de advocaat aanvoert om een lagere straf te bewerkstelligen, of de zaken waarin de veronderstelde geestelijke conditie de tijd vermindert, die uitgezeten moet worden."*12

* Volgens rechter Ralph Adam Fine in Escape of the Guilty: "Alhoewel de psychiatrie zich heeft vermomd als wetenschap en probeert om de maatstaven te beïnvloeden, waarmee wij verantwoordelijkheid toewijzen voor criminele daden, komt ze zelden met betrouwbare diagnoses."*13

* Opperrechter Warren Burger was woedend over het gebrek aan wetenschappelijke fundering voor psychiatrische getuigenissen, waardoor de getuigenissen elkaar tegenspraken: "Geen bepaling in de wet kan werkbaar en solide zijn als die afhankelijk wordt gemaakt van een andere discipline, waarvan de leden onenigheid hebben over de betekenis van de spelregels."*14

* Jeffery Harris, directeur van de Attorney General's Task Force on Violent Crime in de V.S. observeerde: "Wat mij verbaast, is dat de verdedigende advocaat in elke zaak altijd aanvoert dat de verdachte krankzinnig is. Dit gebeurt zonder uitzondering in 100% van de rechtszaken die ik heb bijgewoond en overtreft dus de wetten van het toeval. Je moet jezelf afvragen: "Wat gebeurt hier?" De verdediging op basis van ontoerekeningsvatbaarheid wordt gebruikt als een voetbal en laten we eerlijk zijn, je bent beter af als je een castingbureau belt voor een "psychiatriche getuige-deskundige" in een rechtszaak."*15

* Professor Szasz voegt hieraan toe: "Het is onwaarschijnlijk dat er toxicologen in een rechtszaak toegelaten zouden worden waarvan de één stelt dat hij een hoge hoeveelheid arsenicum in het lichaam van de overledene heeft gevonden en de andere stelt dat hij bij dezelfde persoon niets heeft gevonden. Toch komt zo'n droevige vertoning vaak voor als het gaat om de evaluaties van psychiaters."*16

* Dr. Hagen, schrijfster van Whores of the Court, The Fraud of Psychiatric Testimony and the Rape of American Justice, zegt: "Waarom gooien we geen muntje op of trekken we geen kaart? Waarom doen we geen blinddoek voor en kiezen we niet zonder de patiënten te kunnen zien? Dit kan nauwelijks schade berokkenen aan [diagnostische] precisie, nu is minder dan één op de drie diagnoses correct... Er bestaat geen psychologische genezing voor de drang om vrouwen in elkaar te slaan, hen te verkrachten en te vermoorden. Het idee dat de huidige [psychologie] zou pretenderen, dat ze zoiets zou kunnen is belachelijk..."*17

Als je dit met gezond verstand bekijkt, hoe zijn we dan in deze absurde situatie terechtgekomen waar psychiaters verklaringen afleggen om de daden van de overtreders te rechtvaardigen? Helemaal nu ze overtuigend hebben bewezen, dat ze het niet met elkaar eens kunnen worden, laat staan dat ze iemand kunnen genezen.

HET ONDERMIJNEN VAN DE WET

De criminaliteit en het geweld rijzen de pan uit

VERENIGDE STATEN: De geweldsmisdrijven zijn in de periode 1975-2000 met 67% gestegen.

FRANKRIJK: De geweldsmisdrijven zijn in de periode 1975-2000 bijna verdubbeld, een stijging van 97%.

ENGELAND: De geweldsmisdrijven zijn in de periode 1975-2000 bijna 1,5 keer zo hoog geworden, een stijging van 145%.

SPANJE: De geweldsmisdrijven zijn in de periode 1975-2000 meer dan vier keer zo hoog geworden, een stijging van 410%.

De toenemende invloed van de psychiatrie op ons strafrechtsysteem heeft alleen gezorgd voor snel stijgende criminaliteitscijfers over de hele wereld. Hoewel psychiaters niet in staat zijn om de gevaarlijkheid van criminelen te voorspellen óf om ze te rehabiliteren, leggen ze nog steeds getuigenissen af bij rechtszaken in het belang van de hoogste bieder, door te beweren dat de beklaagden niet verantwoordelijk zijn voor hun daden maar "slachtoffers" zijn van fictieve geestelijke stoornissen. Het gevolg is een stijging in de criminaliteit, omdat wetsovertreders weer de straat opgestuurd worden om meer chaos te veroorzaken, zonder berouw en onbestraft.

HET BEROEP OP ONTOEREKENINGSVATBAARHEID

Het begin van het einde

In 1812 schreef de "vader" van de Amerikaanse psychiatrie, Benjamin Rush, zijn Medical Inquiries and Observations upon the Diseases of the Mind. Hij claimde dat misdaad een te genezen ziekte was. Hij zag moord en diefstal als de symptomen van deze ziekte en wilde dat de wetsovertreders werden overgeplaatst van de politie naar de psychiatrie.*18 Tot dat moment was de "ontoerekeningsvatbaarheid" verdediging een juridische aangelegenheid en niet een "medische". Vanaf dat moment zijn er alleen maar problemen geweest:

1843: De Zaak McNaughton was de eerste beroemde juridische test voor ontoerekeningsvatbaarheid. De Engelsman Daniel McNaughton schoot de secretaresse van de Engelse Minister President dood. Hij geloofde dat de Minister President tegen hem samen spande. De rechtbank liet McNaughton gaan op basis van "ontoerekeningsvatbaarheid" en hij werd voor de rest van zijn leven opgesloten in een psychiatrische inrichting.

1924: Nathan Leopold en Richard Loeb, twee jonge Amerikanen uit welgestelde families, waren aangeklaagd voor een zinloze moord op een jongere compagnon. Prominente psychiaters, waaronder William Alanson White, de toenmalige voorzitter van de American Psychiatric Association, werden ingehuurd door deze families om de geestestoestand van de overtreders toe te lichten. Dr. White verklaarde dat het moorddadig karakter van de jonge mannen het "product was van impulsen die tegenovergesteld waren aan hun bewuste idealen en uiting waren van bepaalde vreemde onbewuste verlangens, waardoor ze om onduidelijke redenen de controle verloren."

Het Hoger Gerechtshof in het District Columbia verzuimde vragen te stellen over het gebrek aan wetenschappelijkheid en accepteerde de verdediging over de "onweerstaanbare impuls". Een impuls die "de redelijkheid en het beoordelingsvermogen overheerst en het begrip van goed en kwaad kan uitwissen."*19 Deze zaak als springplank gebruikend, adviseerden Dr. White en de American Psychiatric Association dat er een psychiater gekoppeld moest worden aan iedere rechtszitting betreffende criminele daden of jeugdcriminaliteit en iedere straf en correctiefaciliteit. Er mocht geen straf vastgesteld worden voor welke zware misdaad dan ook, zonder een psychiatrisch rapport. Er moest een psychiatrische evaluatie uitgevoerd worden op iedere veroordeelde gevangene voor hij vrijgelaten werd, op verlof mocht of werd overgeplaatst naar een andere instelling. Vervolgens kwamen er psychiatrische afdelingen in de jeugdrechtbanken en gevangenissen.

1954: Het als mijlpaal geldende Durham-besluit gaf de psychiatrie een vaste plaats in het rechtssysteem en schiep een precedent voor de rest van de wereld. Op 13 juli 1951 werd Monte Durham, een 23-jarige man met een lange criminele en psychiatrische geschiedenis, berecht en veroordeeld wegens huisvredebreuk, ondanks dat hij ontoerekeningsvatbaarheid aanvoerde. Dat zittende rechter David Bazelon van het Amerikaanse Hof van Beroep in Washington D.C. de veroordeling verwierp, het besef van goed en kwaad op zijn kop zette en daarmee de deuren van de gerechtshoven wijd opende voor de psychiatrische getuigenissen, was geen toeval. Hij onderging namelijk zelf psychoanalyse.*20

1957: Abe Fortas, een door het gerechtshof aangewezen advocaat voor de verdediging (later lid van het Hooggerechtshof in de V.S.), schatte de consequenties van het Durham-besluit als volgt in: "Het recht heeft de moderne psychiatrie erkend... de belangrijkheid van het Durham besluit is dat het de psychiatrie rechten toekent en een beperkt samenwerkingsverband tussen het strafrecht en de psychiatrie aanbiedt."*21

1966: Een andere uitspraak door Bazelon stelde "het recht van een geesteszieke patiënt op passende behandeling" vast. Psychiaters interpreteerden dit als hun recht om gedwongen te behandelen. Professor Szasz wijst erop dat het niet verrassend is dat Bazelon als een "held onderscheiden werd" door de psychiatrie: hij ontving zowel een Certificaat van Lof en een prijs van de APA. Bazelon was "een van de meest prominente voorstanders van psychiatrische dwang, vermomd als zorg en genezing. Hij slaagde erin om het begrip vrijheid te vervormen door het zogenaamd veranderen van criminologie en psychiatrie... een initiatief waarvan hij de waarde ernstig onderschatte, deels door te denken dat het initiatief goed is, terwijl het kwaadaardig is en deels door te geloven dat het gebaseerd is op nieuwe ontdekkingen, terwijl het in feite rust op oude misleidingen."*24

Nu: psychiatrische "deskundigen" ontvangen in de V.S. gemiddeld $ 3.600 per dag om een getuigenis af te leggen voor een ieder die bereid is om die prijs te betalen. BRON: HET RECHT ONDERMIJND, De psychiatrie besmet het rechtssystem, Rapport en aanbevelingen over de negatieve psychiatrische invloed op rechtbanken en justitiële instellingen.

EXTERNE BRONNEN:

*10. Thomas Szasz, M.D., The Myth of Mental Illness, (Harper & Row, New York, 1974), pp. 266-267.

*11. Edited by Jeffrey Schaler, Szasz Under Fire (Open Court, Chicago, 2004), p. 201.

*12. Margaret Hagen, Whores of the Court, The Fraud of Psychiatric Testimony and the Rape of American Justice, (Harper Collins, New York, 1997), p. 110.

*13. Ralph Adam Fine, Escape of the Guilty, (Dodd, Mead & Company, New York, 1986), pp. 224-226.

*14. Ibid., p. 230.

*15. Carol A. Gallo, "The Insanity of the Insanity Defense," The Prosecutor, Spring 1982, p. 6.

*16. Thomas Szasz, M.D., "Psychiatric Expert Testimony—Its Covert Meaning and Social Function," Psychiatry, Journal for the Study of Interpersonal Processes, Vol. 20, No. 3, Aug. 1957, p. 314.

*17. Op. cit., Margaret Hagen, p. 165.

*18. Benjamin Rush, M.D., Medical Inquiries and Observations Upon the Diseases of the Mind (1812) (Macmillan-Hafner Press, New York, 1962).

*19. Karl Menninger, M.D., The Crime of Punishment (The Viking Press, New York, 1966), pp. 120-121.

*20. "Robinson Remembers 30 Years of APA," Psychiatric News, 16 Nov. 1979.

*21. Thomas Szasz, M.D., The Manufacture of Madness (Harper & Row, Publishers, New York, Evanston, and London, 1970), pp. 227, 317.

*22. Website of the Bazelon Center, Internet address: http://www.bazelon.org/about/judgebazelon.htm .

*23. Michael McCubbin and David Cohen, The Rights of Users of the Mental Health System: The Tight Knot of Power, Law, and Ethics, presented to the XXIVth International Congress on Law and Mental Health, Toronto, June 1999.

*24. Thomas Szasz, M.D., Psychiatric Slavery (Macmillan Publishing Co., New York, 1977), p. 116-118.